Ετικέτες

,

Με αφορμή την απόφασή μου να μπω στον στίβο της ενεργού πολιτικής, έχουν εγερθεί μέσα από διάφορα σχόλια στον Τύπο, δύο κυρίως ερωτήματα. Ως υποψήφιος οφείλω στους συμπολίτες μου, των οποίων ζητώ την ψήφο, απαντήσεις. Το πρώτο ερώτημα είναι το εξής: Πώς μπορώ να συγκατοικήσω με τον κ. Δημήτρη Συλλούρη στο ευρωψηφοδέλτιο του ΔΗΣΥ – Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, δεδομένης της έντονης διαφωνίας μας σε σχέση με την υιοθέτηση της έκθεσης GRECO σε ό,τι αφορά στη διαφάνεια στα οικονομικά των κομμάτων; Δεν φαίνομαι ασυνεπής, διερωτήθηκαν συγκεκριμένοι αρθρογράφοι.

Καθόλου, απαντώ ευθέως. Αντιθέτως η πολιτική ενεργοποίησή μου αποτελεί έμπρακτη επιβεβαίωση ότι εισέρχομαι στην εκλογική διαδικασία για να υπερασπιστώ τις θέσεις τις οποίες έχω εκφράσει διαχρονικά. Δεν αρκούμαι πλέον στο να διατυπώνω θέσεις και να κάνω εισηγήσεις για το πώς ο τόπος μας και η Ευρώπη θα πάνε μπροστά, αλλά πολεμώ γι’ αυτά με τους κανόνες της δημοκρατίας. Ταυτόχρονα, σέβομαι το γεγονός ότι το ψηφοδέλτιο στο οποίο ευρίσκομαι είναι πολυσυλλεκτικό. Κατ’ ακρίβειαν εκτιμώ τα ανοίγματα που έκανε ο αρχηγός του ΔΗΣΥ. Παράλληλα με εκφράζει η ευρύτερη προσέγγιση του κοινωνικού φιλελευθερισμού του ψηφοδελτίου στο οποίο η δική μου κεντρώα-φιλελεύθερη προσέγγιση και δίνει και παίρνει. Ωστόσο, οι εκλογές ποτέ δεν είναι μονοθεματικές. Εάν ήταν έτσι τα πράγματα τόσο ο κ. Συλλούρης όσο και εγώ θα ηγούμασταν διαφορετικών ψηφοδελτίων, με το δικό μου πολιτικό μήνυμα να καλεί για «Διαφάνεια Τώρα!», ενώ το αντίπαλο πολιτικό σλόγκαν θα ήταν μάλλον «Διαφάνειαν έχομεν»…

Είναι και κάτι άλλο. Υποστήριξα την οριζόντια ψηφοφορία. Η υποψηφιότητα μου την στηρίζει και έμπρακτα. Βάζω χρόνο και ενέργεια και εκτίθεμαι στη λαϊκή κρίση ακριβώς για να μπορούν οι πολίτες να έχουν και οριζόντια επιλογή.

Γιατί όμως να ερωτώμαι εγώ αν μπορώ να συγκατοικήσω στο ίδιο ψηφοδέλτιο με έναν πολιτικό με τον οποίο διαφώνησα και δεν ερωτάται εκείνος; Γιατί θα πρέπει να θεωρείται ως δεδομένο ότι οι πολιτικοί δικαιούνται θέση σε ένα ψηφοδέλτιο, αλλά οι πολίτες όχι; Γιατί οφείλω να αιτιολογήσω την παρουσία μου; Ποιος αποφασίζει ότι ένα απλό ενεργό μέλος μίας κοινωνίας δεν μπορεί να πολιτευτεί; Διαφωνώ με αυτή τη συλλογιστική. Άλλωστε η ίδια η έννοια του πολίτη παραπέμπει και στο δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Πεποίθηση μου είναι ότι η πολιτική δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο όσων εσφαλμένα θεωρούν πως ασκούν το «επάγγελμα» του πολιτικού. Αυτό που χρειαζόμαστε, και θα έπρεπε να αντιληφθούμε επιτέλους, ειδικά μετά την τραγική κατάσταση στην οποία οδηγήθηκε η χώρα, είναι επαγγελματισμό στην πολιτική. Ορθώς λέμε οτι η πολιτική δεν είναι επάγγελμα αλλά λειτούργημα. Ωστόσο απαιτεί επαγγελματισμό και υπευθυνότητα. Με αυτές τις αξίες, που διαχρονικά εκφράζω στον πανεπιστημιακό μου βίο, θα πολιτευτώ.

Αυτό με φέρνει στο δεύτερο ερώτημα. Γιατί ανακοίνωσα την υποψηφιότητα μου από τους χώρους του Πανεπιστημίου Κύπρου, μιλώντας από το βήμα του Πανεπιστημίου Κύπρου. Είμαι μήπως υποψήφιος του Πανεπιστημίου; Βεβαίως και δεν είμαι! Εξάλλου υπάρχει ακόμη ένας υποψήφιος λέκτορας σε διαφορετικό ψηφοδέλτιο. Διαφωνώ πλήρως με τη λογική ότι η ανακοίνωση από τους χώρους του Πανεπιστημίου δεν ήταν η πρέπουσα. Δηλαδή για να κατέβω ως υποψήφιος έπρεπε να αποβάλω πρώτα την πανεπιστημιακή μου ιδιότητα και να εγγραφώ μέλος σε πολιτικό κόμμα;

Ας αντιστρέψουμε το ερώτημα: Τι έχω αλήθεια να προσφέρω ως αριστίνδην υποψήφιος ενός πολιτικού χώρου με μία γενικότερη μετριοπαθή, φιλελεύθερη προσέγγιση; Δεν είναι την πανεπιστημιακή μου ιδιότητα, την τεχνοκρατική μου κατάρτιση σε θέματα οικονομίας και τις αξίες που διαχρονικά πρεσβεύω για διαφάνεια, ανανέωση και δικαιοσύνη; Επομένως το ερώτημα τίθεται εκ του πονηρού. Ο τόπος χρειάζεται ελεύθερα σκεπτόμενους πολίτες στη δημόσια ζωή, καταρτισμένους επιστήμονες και τεχνοκράτες, ανθρώπους με διεθνείς εμπειρίες και ευρωπαϊκές επαφές. Αν τους βρούμε στα Πανεπιστήμια θα πρέπει να τους κλείσουμε τις πόρτες;

Advertisements